आजवर रायरेश्वरला अनेकदा भेट दिलेली, पण दरवेळेस मामांकडे पोटपूजा उरकून पठारावर भटकायला निघालो
कि हे बेनं कुठून प्रकट होते हे देवच जाणे. एखादे झाड दिसो वा मोठा दगड लगेच
एखाद्या वाघाप्रमाणे आपली सीमा संरक्षित करण्यासाठी मागचा पाय वर करण्यात अजिबात
हयगय न करण्याच्या सवयींमुळेच याचे नाव 'वाघ्या' ठेवले, पण दिल्या हाकेला
याने आजवर कधीही दाद न देता कायमच दुर्लक्ष केले.
